Wanderlust. Tot mijn lichte verbazing staat het woord niet alleen in het Betere Duitsche Woordenboek, maar eveneens in iedere Engelse vocabulaire en het bestaat zelfs in het Nederlands. Moeilijk in te beelden hoe dit voelt voor wie het zelf nooit ondervindt. Trekvogels zullen er wel minder moeite mee hebben.
Hoe dan ook, het was dus deze wanderlust die me dwong tijdens de week paasvakantie een trektochtje te maken. Wegens enige beperkingen moest het een beperkt, dicht-bij-huis en tevens eenvoudig tochtje worden.

Na me redelijk te hebben geïnformeerd blijkt Ås till åsleden me de beste optie. Deze route is een km of 150 lang, wegens beperkingen besloot ik hier 50 km af te laten.

Het pad ligt in Skåne, de zuidelijkste provincie Zwedens, waar ik tijdelijk ook woonachtig ben. Het loopt zowat dwars door de provincie en dicht bij het beginpunt gaat het door Söderåsen National Park. Om het mooiste voor het laatste te houden lopen we dus in 'tegengestelde' richting.

Mijn medetripper is ditmaal Waut, waaraan ik net als de bezoekers van deze pagina de foto's aan te danken heb, waarvoor dank!

Het weer is soms een beetje zonnig, soms een beetje regenig, en zowat altijd fris. Gezien de tijd van het jaar zou een wandeling in het groen geen onredelijke wens zijn, maar gezien de uitzonderlijk lange en strenge winter is de hoeveelheid groen die we gezien hebben erg beperkt gebleven. Vorst hebben we echter niet meer (bewust) meegemaakt.

Hieronder een subtiele selectie, met waar ik goesting had een korte toelichting.

Een eerste 'Kulturminne', in een circel opgestelde grafstenen

Helaas was geregeld niet aan het asfalt te ontkomen. Goed dan weer om kilometers te maken, en bovendien wisten we het op voorhand en was het aandeel asfalt toch wel erg beperkt

De route was bijzonder goed aangeduid onderweg.

Even een pauzeke bij een bron

Op zo'n loopplank is Waut uitgegleden. Hierover later meer

Waarom hout hakken om een vuurtje te maken, als je het ook gewoon voor de fun kan doen?

Even een groepsfoto laten nemen met de zelfontsluiter

Eén nacht hebben we doorgebracht in een hutje. Dankzij mijn gesnurk en enkele nachtlawaaierige Denen heeft Waut 's morgens niet bijster veel zin uit zijn Bionassay te komen...

Een vuile broek, het gevolg van een uitglijdingje op enkele in slechte conditie verkerende loopplanken.

Vanaf de derde dag begonnen Waut zijn knieën de ezel uit te hangen. Een stel geïmproviseerde wandelstokken konden niet baten, waarvoor we ede wandeling twintig km vroeger dan gepland beëindigden.